Μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας να είχε κοινές αριστερές καταβολές με πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πλην όμως ο ίδιος προχώρησε μπροστά, εξελίχθηκε, άλλαξε, συγχρονίστηκε ως οφείλει ένας γνήσιος ηγέτης με το ρολόι της Ιστορίας σε αντίθεση με πολλούς συντρόφους του που έμειναν πίσω προσκολλημένοι σε ιδεοληψίες του παρελθόντος.
του Κώστα Τσιτούνα
Οι σύντροφοι του Τσίπρα εγκλωβίστηκαν, με έναν τρόπο, σε ένα φαντασιακό της ριζοσπαστικής αριστεράς και δεν άφησαν, ούτε επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχθεί. Λειτούργησαν ως τροχοπέδη σε οτιδήποτε νέο. Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να γίνει ούτε κόμμα, ούτε κίνημα, ούτε παράταξη. Δεν απέκτησε ποτέ τέτοια χαρακτηριστικά και για αυτό διαλύθηκε – πολύ σύντομα – εις τα εξ ων συνετέθη.
Ο Αλέξης Τσίπρας αν και με καθυστέρηση κατάλαβε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι απλά ένα ακόμα διαμαρτυρίας και ότι ο ίδιος δεν έχει καμία θέση σε ένα τέτοιο μόρφωμα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν μπόρεσε να το διευρύνει.
Σήμερα μένοντας μακριά και αποστασιοποιημένος από την πολιτική ιδρυματοποίηση της Κουμουνδούρου βάζει μπροστά το προσωπικό του rebranding προκειμένου να πετύχει την πολυπόθητη διεύρυνση στο χώρο του Κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας.
Θυμίζω ότι μόνο στο άκουσμα του όρου σοσιαλδημοκρατία τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πάθαιναν… τεταρταίο πυρετό.
Ο Αλέξης Τσίπρας άργησε να καταλάβει ότι η κομματική γραφειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ είναι σταλινικού τύπου και δύσκολα μεταβάλλεται.
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε αρκετά να πείσει τους συντρόφους του ότι το κόμμα πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Όσες φορές το επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε ακριβώς επειδή κάνεις δεν ήθελε να αλλάξει τίποτα.
Η ακινησία εξάλλου είναι κύριο χαρακτηριστικό των κινημάτων διαμαρτυρίας. Τα κινήματα διαμαρτυρίας δεν ενδιαφέρονται για την διακυβέρνηση.
Η αγγαρεία της πρώτης φοράς αριστερά
Το «πρώτη φορά αριστερά» ήταν δημιούργημα και επίτευγμα του Τσίπρα και μάλλον δεν άρεσε καθόλου σε αρκετούς από τους σκληροπυρηνικούς συντρόφους.
Η καρέκλα της εξουσίας ήταν για αυτούς ιδιαιτέρως κουραστική αφού δεν είχαν μάθει ποτέ τους να διαχειρίζονται κρίσεις και να παίρνουν αποφάσεις. Η παραγωγή πολιτικής και η διακυβέρνηση ήταν γι´αυτούς καταναγκαστική εργασία.
Σήμερα ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ βγήκε έξω από το πρόβλημα και μπορεί να δει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία, πιο ψύχραιμα, πιο ρεαλιστικά. Υιοθέτησε αυτό που λέμε Realpolitik για να χρησιμοποιήσω και έναν γερμανικό νεολογισμό.
Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η «επαναφορά Τσίπρα» θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού και θα φέρει «κοσμογονικές» αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό. Θα ήταν παρακινδυνευμένο κάποιος να προβλέψει ή να ισχυριστεί κάτι τέτοιο.
Σίγουρα όμως μπορεί να κινήσει τις διαδικασίες για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς.
Αλέξης Τσίπρας: Η ανάγκη της Realpolitik
Να επαναφέρει την «αριστερά της ευθύνης» στο δρόμο της εξουσίας όπως έγινε το ’81 με την «Αλλαγή».
Προς Θεού δεν συγκρίνουμε τον Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κάτι τέτοιο θα ήταν άστοχο. Άλλες εποχές, άλλες προσωπικότητες.
Σε κάθε περίπτωση όμως η σημερινή εικόνα που παρουσιάζει η διασπασμένη κεντροαριστερά στην Ελλάδα είναι πολιτικά ασθενής και ισχνή.
Αυτή την «ασθένεια» ο Τσίπρας μπορεί να τη «γιατρέψει» με τα κατάλληλα βήματα. Χωρίς επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και κυρίως χωρίς βαρμπαλισμούς.
Η επιστροφή του είναι ένα μεγάλο στοίχημα όχι μόνο για τον ίδιο αλλά για το σύνολο του πολιτικού φάσματος που κινείται από το ΠΑΣΟΚ μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.
Η δημιουργία ενός τέτοιου ισχυρού πόλου είναι επιβεβλημένη αφού όπως λέμε «η φύση απεχθάνεται το κενό» και κατ´επέκταση η Δημοκρατία τα αδιέξοδα.
Επί της ουσίας δηλαδή δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια αξίωση προσωπικής επιθυμίας του πρώην πρωθυπουργού, αλλά με μια αδήριτη ανάγκη να υπάρξει αντίπαλο δέος στην πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτή τη φορά ο Τσίπρας δεν απευθύνεται στο κοινό του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνεται σε κάτι πιο πλατύ και πιο μεγάλο.
