Η πρόσφατη συνάντηση της Ιταλίδας πρωθυπουργού και του Γερμανού καγκελάριου δεν αποτέλεσε μια απλή διπλωματική τυπικότητα, αλλά την επικύρωση μιας βαθιάς γεωπολιτικής στροφής. Ο νέος άξονας που γεννιέται ανάμεσα στη Ρώμη και το Βερολίνο εδράζεται σε μια ψυχρή, ορθολογική αναγκαιότητα και όχι σε συναισθηματισμούς, σηματοδοτώντας την τελειωτική στρατιωτικοποίηση του ευρωπαϊκού σχεδιασμού. Η κίνηση αυτή υπονομεύει το προηγούμενο «σύμφωνο των προθύμων» (Μακρόν-Στάρμερ) και εγκαθιδρύει μια συμμαχία ισχυρών, η οποία, υπό τη σκιά των σχέσεων με την Ουάσιγκτον του Ντόναλντ Τραμπ, προκρίνει τον βαρύ επανεξοπλισμό ως τη μοναδική οδό επιβίωσης για τη γηραιά ήπειρο.
Η οικονομική εξίσωση και η ανάγκη για κοινή άμυνα
Η επαναπροσέγγιση των δύο χωρών επιταχύνθηκε από δομικές αλλαγές στο παραγωγικό γίγνεσθαι της Ε.Ε. Η υποχώρηση της Γερμανίας από τη θέση της απόλυτης «ατμομηχανής», λόγω του ενεργειακού απογαλακτισμού από τη Ρωσία και του κινεζικού ανταγωνισμού, εξίσωσε τις επιδόσεις της με εκείνες της Ιταλίας. Πλέον, οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις της Ευρώπης, με εφοδιαστικές αλυσίδες στενά συνδεδεμένες, αντιμετωπίζουν κοινές προκλήσεις. Η έλευση του συντηρητικού Φρίντριχ Μερτς στο Βερολίνο και η ρήξη του με την πολιτική του «Μηδενικού Ελλείμματος» (Schwarze Null) άνοιξε τον δρόμο για δαπάνες δισεκατομμυρίων, οι οποίες κατευθύνονται στη στρατιωτική βιομηχανία, βρίσκοντας στην Ιταλία της Μελόνι έναν πρόθυμο και στρατηγικά ευθυγραμμισμένο εταίρο.
Το τέλος του γαλλογερμανικού οράματος και η κυριαρχία του GCAP
Ο άξονας Παρισίων-Βερολίνου, που για δεκαετίες αποτελούσε τον πυρήνα της Ε.Ε., φαίνεται να παραχωρεί τη θέση του σε μια νέα πραγματικότητα. Η επιμονή του Εμανουέλ Μακρόν για γαλλική υπεροχή στα εξοπλιστικά προγράμματα οδήγησε τη Γερμανία και την Ιταλία σε μια κοινή πορεία προς το πρόγραμμα GCAP (Global Combat Air Programme). Η ένταξη του Βερολίνου σε αυτό το μέγα σχέδιο, το οποίο επεκτείνεται πλέον και στην Ιαπωνία, βάζει την «ταφόπλακα» στις γαλλικές φιλοδοξίες για το αεροσκάφος FCAS. Η εξέλιξη αυτή μετατρέπει την Ε.Ε. από μια οικονομική και κοινωνική ένωση σε ένα «νέο ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ», στενά συνδεδεμένο με τα γεωπολιτικά σχέδια των ΗΠΑ στην Ασία και τον Ειρηνικό.
Ιστορικοί συμβολισμοί και η επιστροφή στο μιλιταριστικό παρελθόν
Η σύγκλιση Βερολίνου, Ρώμης και Τόκιο φέρει αναπόφευκτα έναν βαρύ συμβολισμό, ογδόντα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δυνάμεις του τότε Άξονα εμφανίζονται σήμερα ως οι κύριοι πυλώνες του «Παγκόσμιου Βορρά», με τη Γερμανία να ηγείται ενός ραγδαίου επανεξοπλισμού που καθιστά κολοσσούς όπως η Rheinmetall κυρίαρχους στην αγορά. Αυτός ο μετασχηματισμός της γερμανικής βαριάς βιομηχανίας από αμυντική σε επιθετική, ενταγμένη σε ένα δυτικό πλαίσιο, σηματοδοτεί ένα ποιοτικό άλμα για τη Wehrmacht και τη γεωπολιτική επιρροή της χώρας, ανακαλώντας μνήμες μιας εποχής που η Ευρώπη ήλπιζε να έχει αφήσει οριστικά πίσω της.
Το σωσίβιο της Βρετανίας και η νέα ευρωπαϊκή τάξη
Μέσα σε αυτό το κλίμα στρατιωτικοποίησης, η Βρετανία του Κιρ Στάρμερ βρίσκει μια ευκαιρία επανασύνδεσης με την ευρωπαϊκή οικογένεια. Το GCAP λειτουργεί ως ο στρατηγικός σύνδεσμος που επιτρέπει στο Λονδίνο να συμμετέχει ενεργά στα τεκταινόμενα της ηπείρου, την ώρα που το Brexit αποδεικνύεται οδυνηρό. Η Ιταλία και η Γερμανία, συνειδητοποιώντας την υποχώρηση της επιρροής της Γαλλίας και της Βρετανίας λόγω εσωτερικών αντιφάσεων, επιδιώκουν μια αρμονική συνεργασία που θα σταθεροποιήσει την Ε.Ε. απέναντι στις προκλήσεις της Ρωσίας και της Κίνας. Ωστόσο, το τίμημα αυτής της σταθερότητας φαίνεται να είναι η οριστική στροφή προς ένα πολεμικό δόγμα, όπου η ανάπτυξη ταυτίζεται πλέον με τις στρατιωτικές εξαγωγές.
Διαβάστε επίσης:
Περού: Οι αυτόχθονες ζητούν δικαιοσύνη για τα θύματα σεξουαλικής βίας
Ουκρανία: Ο Ζελένσκι ετοιμάζεται για εκλογές και δημοψήφισμα τον Μάιο
Καναδάς: Μακελειό σε γυμνάσιο με 10 νεκρούς, αυτοκτόνησε ο δράστης
