Το «η κάλπη είναι γκαστρωμένη» του Χαρίλαου Φλωράκη θα ταίριαζε κουτί στη σημερινή κατάσταση που βρίσκεται το πολιτικό-κομματικό σύστημα στη χώρα.
Να ξεκινήσουμε με κάποιες παραδοχές:
Αν ο Αντώνης Σαμαράς προχωρήσει σε δημιουργία κόμματος, η ΝΔ κινδυνεύει δημοσκοπικά να πέσει κάτω από το ψυχολογικό φράγμα του 20%. Όλοι νομίζω ότι γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για ένα κόμμα εξουσίας όπως η ΝΔ. Σε κάθε περίπτωση πολύ δύσκολα η σημερινή Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος θα δεχθεί να έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ εξαιρετικά πιθανό να ενεργοποιηθούν μηχανισμοί προστασίας.
Την ίδια τύχη θα έχει και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη όταν ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικήσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών. Μόνο που εδώ παραμονεύει το ψυχολογικό φράγμα του 10%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα σε αναμονή. Μέχρι να έρθει ο Αλέξης. Λογικό; Λογικότατο.
Αυτός έφερε το «πρώτη φορά Αριστερά».
Αυτός είναι ταυτισμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο κι αν θέλει να απογαλακτιστεί. Όσο κι αν είναι άδικο για παράδειγμα για τον Σωκράτη Φάμελλο, που κατάφερε να σταθεροποιήσει το κόμμα του. Μη το θεωρείτε λίγο δεν είναι (για άθλο πρόκειται με όσα προηγήθηκαν).
Αυτός έχει κυβερνητική εμπειρία.
Αυτός βγήκε άβρεχτος από τη διαφθορά (αυτό δεν είναι το βασικό πρόβλημα Μητσοτάκη μαζί με την ακρίβεια;) τα 4,5 πρωθυπουργικά του χρόνια.
Ας είμαστε ειλικρινείς: αν ρωτήστε τον κόσμο ποιος είναι ο μόνος που μπορεί να κερδίσει τη ΝΔ ποιον θα σας πει;
Τα υπόλοιπα ανήκουν στην μικροπολιτική.
Όσοι πυροβολούν τον Αλέξη.
Όσοι σπεύδουν να καταθέσουν τα διαπιστευτήριά τους φωνάζοντας «είμαι κι εγώ εδώ».
Όσοι σηκώνουν το μοναχικό φρύδι της απόλυτης ιδεολογικής αλήθειας προσπαθώντας να πείσουν ότι υπήρχε άλλος δρόμος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα νικηθεί από τη διαφθορά και την αισχροκέρδεια.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης από τη νερόβραστη πολιτική του.
Κι ο πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ από τον εαυτό του.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επόμενη κάλπη δεν θα έχει καμία σχέση με το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Και θα είναι και διπλή…
