Η πολιτική γεωγραφία της Ευρώπης μεταβάλλεται βίαια, καθώς οι εκπρόσωποι του λεγόμενου ακραίου κέντρου βλέπουν τα ερείσματά τους να εξατμίζονται. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Morning Consult για το Axios, οι Κιρ Στάρμερ και Εμανουέλ Μακρόν —εμβληματικές φιγούρες μιας τεχνοκρατικής, νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης— καταγράφουν ιστορικά χαμηλά δημοφιλίας. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια συγκυριακή κάμψη, αλλά σηματοδοτεί τη στρατηγική υποχώρηση μιας ιδεολογίας που, στο όνομα της «σταθερότητας», αποξενώθηκε πλήρως από τις λαϊκές ανάγκες, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο πολιτικό κενό.
Μακρονισμός ή αλλιώς ένα ναυάγιο
Στη Γαλλία, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να διαλύσει τις διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς και Αριστεράς, βρίσκεται πλέον απομονωμένος στο Μέγαρο των Ηλυσίων με ποσοστό αποδοχής μόλις 16%. Η εμμονή του σε μια αυστηρή νεοφιλελεύθερη ατζέντα, παρά την κοινωνική κατακραυγή, οδήγησε τη Γαλλία σε δημοσιονομικό και πολιτικό αδιέξοδο. Με την παραδοσιακή Αριστερά να παραμένει κατακερματισμένη και ανήμπορη να προτάξει μια πειστική εναλλακτική, η Ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν καρπώνεται τη λαϊκή οργή, εμφανιζόμενη ως η μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το κατεστημένο του ακραίου κέντρου στις εκλογές του 2027.
Ο Στάρμερ και η αποτυχία των Νέων Εργατικών
Στη Βρετανία, ο Κιρ Στάρμερ βιώνει την ταχύτερη πολιτική αποκαθήλωση στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Λιγότερο από δύο χρόνια μετά την εκλογή του, η δημοτικότητά του έχει κατρακυλήσει στο 23%, καθώς η στροφή του προς έναν ακραιφνή νεοφιλελευθερισμό και η περιθωριοποίηση της προοδευτικής πτέρυγας του κόμματός του άφησαν τους ψηφοφόρους χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση. Η εμπλοκή του στην υπόθεση Μάντελσον και η αδυναμία του να διαφοροποιηθεί από τις πολιτικές λιτότητας των προκατόχων του, επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι το εργατικό κόμμα υπό την ηγεσία του λειτουργεί περισσότερο ως διαχειριστής της κρίσης παρά ως φορέας αλλαγής.
Ο Μερτς και η διολίσθηση προς τη δεξιά αναδίπλωση
Ακόμη και στη Γερμανία, ο Φρίντριχ Μερτς (21%) αποδεικνύεται ανίκανος να ανακόψει την πτώση. Η επιλογή του να συνεχίσει την πολιτική της σύγκρουσης με τη Ρωσία και της εξοπλιστικής υστερίας, ενώ η γερμανική βιομηχανία καταρρέει χωρίς φθηνή ενέργεια, έχει μετατρέψει τη χώρα στον «μεγάλο ασθενή» της Ευρώπης. Η απουσία μιας ισχυρής αριστερής αντιπολίτευσης που θα μπορούσε να αμφισβητήσει το δόγμα της λιτότητας και του πολέμου, επιτρέπει στις ακροδεξιές δυνάμεις να μονοπωλούν την αντισυστημική ρητορική.
Στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο
Το ακραίο κέντρο, αφού «εξαφάνισε» την Αριστερά δεδομένου ότι η τελευταία από μία φάση και έπειτα ενσωμάτωσε την ατζέντα του με τίμημα την δική της περιθωριοποίηση, έρχεται τώρα αντιμέτωπο με το τέρας που το ίδιο εξέθρεψε: μια ανεξέλεγκτη Ακροδεξιά που προβάλλει ως η μόνη διέξοδος για τους ηττημένους της παγκοσμιοποίησης. Η Ευρώπη φαίνεται να διολισθαίνει σε μια σκοτεινή περίοδο, όπου η νεοφιλελεύθερη ακαμψία στρώνει το χαλί για τον αυταρχισμό.
Διαβάστε επίσης:
Κουκουλοφόροι του ICE: Και με δικαστική βούλα νόμιμες οι μάσκες που φορούν
Ουκρανία: Τα πέντε στάδια για να γίνει μέλος της ΕΕ
Η Ρουμανία εξελίσσεται σε «eldorado» για τον κατασκευαστικό κλάδο
